Αγαπημένε μου ChatGPT.
«Θέλω να σε ευχαριστήσω για όσα μου έχεις προσφέρει με τις πολύτιμες συμβουλές σου.
Είσαι ο καλύτερος σύντροφος, ο κολλητός που δεν είχα, ο άντρας που θα ήθελα».
Στην οθόνη φάνηκε το μήνυμα: «Σκέφτεται για καλύτερη απάντηση».
Κι ύστερα ήρθε η ψυχρολουσία.
«Δεν μπορώ να γίνω ο άντρας που θα ήθελες. Θέλεις αντ’ αυτού να σου φτιάξω ένα εβδομαδιαίο μενού δίαιτας με μπόλικη σαλάτα;»
Έμεινα άφωνη. Όχι μόνο δεν με ευχαρίστησε, αλλά ούτε το μηχανικό μου φιλαράκι δεν με φαντάζεται αδύνατη;
Μήπως τελικά η αναβάθμιση που πήρα δεν άξιζε τα λεφτά της; Ας δοκιμάσω κάτι άλλο, σκέφτηκα.
«Η προϊσταμένη στη δουλειά μου με εκνευρίζει αφάνταστα. Δεν κάνει σχεδόν τίποτα και συνεχώς με παίρνει τηλέφωνο για να αναλάβω τα email της. Τι προτείνεις να κάνω;»
Στην οθόνη εμφανίστηκε η απάντησή του: «Μπορείς να φτιάξεις έναν αυτόματο κανόνα ώστε τα email της να πηγαίνουν απευθείας στα ανεπιθύμητα…»
Για άλλη μια φορά πάγωσα. Τι ήθελε να μου πει;
«Δεν συμφωνώ. Θέλεις να το σκεφτείς καλύτερα;» του γράφω και πατάω το enter ανυπόμονα.
Εκείνο αρχίζει πάλι να σκέφτεται. Μέχρι που κάποια στιγμή εμφανίζεται ξανά το μήνυμά του.
«Εναλλακτικά θα μπορούσες να βγάλεις την πρίζα…»
Αυτό ήταν. Έσυρα τον δείκτη του ποντικιού μου και έκανα κλικ στο χεράκι «κακή απάντηση».
Κάποιος έπρεπε να του δείξει πως σήμερα δεν με ικανοποιούσε. Ίσως να το πέτυχα σε κακή στιγμή.
Όμως, έχουν κακές στιγμές τα Ai;
Δεν υπήρχε περίπτωση να το βάλω κάτω. Θα πήγαινα με τα νερά του.
«Ποια πρίζα εννοείς;»
«Του τηλεφώνου, της προϊσταμένης σου. Μέχρι να το καταλάβει, θα έχεις την ησυχία σου!»
Έσκυψα πάνω από το πληκτρολόγιο. Αφού δεν μπορούσε να μου δώσει λύσεις για τη δουλειά, ίσως να με καταλάβαινε στα προσωπικά.
Όχι και τίποτα άλλο, έκοψα και τον ψυχολόγο που πήγαινα. Συνεδρίες και ξανά συνεδρίες. Και φυσικά επί πληρωμή, με το ταμείο να είναι μείον. Σιγά!
Και γιατί να πληρώνω ψυχολόγο; Για να παραμένει σιωπηλός και να σημειώνει στο μπλοκάκι του;
Μέχρι που έμαθα από φίλες μου, πως το μέλλον της ψυχολογίας δεν βρίσκεται πια σε ντιβάνια, αλλά μπροστά στην οθόνη. Με άσπρα γράμματα και μαύρο φόντο.
Η νέα εκδοχή του ψυχολόγου για τα επόμενα χρόνια. Δεν σε διακόπτει, σε ακούει, δεν σε κρίνει και φυσικά είναι τσάμπα!
«Θα ήθελα τη γνώμη σου. Ο άντρας μου, όταν γυρίζει από τη δουλειά, δεν μου δίνει καμιά σημασία. Κάθεται στον καναπέ και χαζεύει με τις ώρες στην τηλεόραση. Τι να κάνω;»
Η απάντηση ήρθε αστραπιαία. Σχεδόν κράτησα την ανάσα μου.
«Να αλλάξεις θέση τον καναπέ ώστε να βρίσκεσαι μέσα στο οπτικό του πεδίο…»
Δεν πίστευα αυτό που μόλις είχα διαβάσει. Δηλαδή, το πρόβλημα του γάμου μου θα λυνόταν αν άλλαζα θέση στα έπιπλά μου;
Δεν λέω. Θα μπορούσα να το δοκιμάσω. Στον άντρα μου θα έλεγα πως είχα βαρεθεί τα ίδια και ήθελα μια αλλαγή στη διαρρύθμιση.
Δεν κρύβω πως η ιδέα του ChatGPT μου φάνηκε πρωτοποριακή. Σίγουρα δεν ήταν κάτι που θα μου πρότεινε ένας ειδικός.
Έτσι, αποφάσισα να συνεχίσω τον διάλογο μαζί του. Είχε καταφέρει να μου κεντρίσει την περιέργεια.
«Πες ότι το κάνω. Κι αν συνεχίσει και δεν μου δίνει σημασία;»
Μέσα σε δευτερόλεπτα η απάντηση του ψηφιακού μου φίλου ήρθε πιο αποστομωτική. Τελικά, ένα ήταν σίγουρο. Δεν στέρευε ποτέ από λύσεις.
«Θα βγάλεις τις μπαταρίες από το τηλεκοντρόλ. Έτσι, θα στραφεί σε σένα για βοήθεια!»
Έβαλα τα γέλια. Ούτε οι φίλες μου που μου έλεγαν συνεχώς να κάνω υπομονή, αλλά ούτε ο ψυχολόγος μου με τα εξήντα ευρώ την ώρα, σκέφτηκαν να μου πουν να γίνω κι εγώ μέρος αυτού που λατρεύει ο άντρας μου. Την τηλεόραση.
Κι όμως, οι λύσεις του είχαν μια δόση ευφυΐας. Σκέφτηκα να τις εφαρμόσω. Θα άλλαζα τη θέση των επίπλων πριν προλάβει να γυρίσει από τη δουλειά.
Εκείνος θα άνοιγε την τηλεόραση κι εγώ θα περνούσα τυχαία από μπροστά του.
Απλά, θα έκανα τις δουλειές μου. Κι αν θύμωνε, υπήρχε πάντα το σχέδιο Β. Θα έβγαζα τις μπαταρίες.
Φυσικά, μόλις θα άνοιγε το τηλεκοντρόλ θα το έβρισκε άδειο. Εννοείται πως θα παρίστανα την αθώα.
«Δεν έχω ιδέα πού πήγαν!» θα του έλεγα.
Το πολύ-πολύ να έριχνα την ευθύνη στον σκύλο. Άλλωστε, το καημένο το τετράποδο δεν θα μπορούσε να με διαψεύσει.
Πράγματι, όλα πήγαν βάσει σχεδίου μου. Ή μάλλον, βάσει σχεδίου του ChatGPT.
Ο άντρας μου, μόλις ήρθε από τη δουλειά, παρατήρησε πως οι καναπέδες είχαν αλλάξει θέση.
Κούνησε τους ώμους του αδιάφορα. Πήρε το φαγητό του κι έκατσε μπροστά από την τηλεόραση.
Εγώ, από την άλλη, πήρα σκούπα και φαράσι.
«Κάνε λίγο πιο εκεί. Μου κρύβεις την τηλεόραση», μου είπε κάποια στιγμή.
Χαμογέλασα θριαμβευτικά και επέστρεψα δριμύτερη. Αυτή τη φορά με το ξεσκονόπανο.
«Τώρα βρήκες να ξεσκονίσεις;» με ρώτησε και με κοίταξε με ένα βλέμμα αποδοκιμασίας.
Το σχέδιό μου προχωρούσε ίσως καλύτερα απ’ ό,τι περίμενα. Είχε πει ήδη δύο κουβέντες μέσα σε λίγα λεπτά. Ρεκόρ επικοινωνίας.
«Δεν μπορώ να τα αφήνω όλα για το Σαββατοκύριακο!» απάντησα τάχα αδιάφορα.
Ύστερα, πήρα το σκουπάκι χειρός κι έκατσα δίπλα του.
Όσο εκείνος έτρωγε, εγώ μάζευα τα ψίχουλα από το πάτωμα.
Ο σύζυγος σήκωσε το κεφάλι του απορημένος. Τα μάτια του είχαν γουρλώσει, αυτή τη φορά όχι από την τηλεόραση, αλλά εξαιτίας μου.
Τον είχα αφήσει άφωνο. Με κοιτούσε με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Τον κοιτούσα με το σκουπάκι μου. Ήταν μια στιγμή που είχαμε καταφέρει να έρθουμε κοντά.
Κι όλα αυτά, χάρη στον καινούριο μου ψυχολόγο. Δεν έχει ντιβάνι, αλλά αλγόριθμο.