«Να σας ζήσει!» ευχόντουσαν φίλοι και συγγενείς μόλις γέννησα την πρώτη κόρη μου. Ο σύζυγος πετούσε από τη χαρά του.
Δεν τον κατηγορώ, δεν ήξερε τι τον περίμενε. Άμαθοι ήμασταν και οι δύο. Το μωρό μας έδειξε από νωρίς τι θα πει έλλειψη ύπνου. Το παιδί είχε απωθημένα με το κρεβάτι του. Τώρα που το σκέφτομαι, με οποιοδήποτε κρεβάτι… εκτός από το δικό μας.
Κι ενώ είχα διαβάσει όλες τις σωστές παιδαγωγικές μεθόδους και είχα αποστηθίσει συμβουλές ψυχολόγων, όλα ανατράπηκαν μέσα σε λίγες νύχτες. Στο υπέρδιπλο βρεθήκαμε να κοιμόμαστε τρεις. Το μέτρημα χάλασε όταν εγκαταστάθηκε μόνιμα και ο σκύλος. Έτσι γίναμε τέσσερις.
Εγώ ήμουν στριμωγμένη στη γωνία, ο άντρας μου στην άλλη κι εκεί κάπου καταλάβαμε ότι… το σεξ μετακόμισε. Μόνιμα. Στην κατηγορία παραμυθιού. «Μια φορά κι έναν καιρό…»
Πέρασαν δυο χρόνια και ήρθε και η δεύτερη κόρη. Στο κρεβάτι μας γίναμε πέντε. Ξανά συγχαρητήρια. Ξανά πάνες και έλλειψη ύπνου.
Μέσα μας υπήρχε πάντα η ελπίδα για προσωπική ζωή. Μικρή, αλλά υπαρκτή. Κι έτσι περνούσαν οι μέρες και ο καιρός. Που και που, έβλεπα τον άντρα μου να με κοιτάζει με νόημα. Με ακολουθούσε την ώρα που άλεθα τη φρουτόκρεμα, τις στιγμές που προσπαθούσα να βάλω τα παιδιά για ύπνο. Άσχετα που στο τέλος κατέληγαν στο κρεβάτι μας. Εγώ το πάλευα με νύχια και με δόντια. Για τον σκύλο δεν είχα βρει ακόμη λύση. Όποτε τον κατέβαζα και τον πήγαινα στο μαξιλάρι του, γάβγιζε και υπέκυπτα. Ήξερε τον φόβο μου. Μην ξυπνήσουν τα παιδιά.
Έτσι ένα βράδυ ξεκίνησα τη διαδικασία ύπνου. Για τα παιδιά. Μπάνιο, άλλαγμα και φυσικά ο απαραίτητος προτζέκτορας με τα αστεράκια που στροβιλίζονταν στο ταβάνι. Αφού η αποστολή ύπνος στέφθηκε με επιτυχία, περπάτησα στα δάχτυλα των ποδιών μου και κατευθύνθηκα προς το σαλόνι. Το βλέμμα μου έπεσε στην κρεβατοκάμαρα. Το σκυλάκι μας κοιμόταν στην άκρη του κρεβατιού.
Με το που βρέθηκα στο σαλόνι, τα έχασα. Για μια στιγμή νόμισα πως είχαμε πάρει φωτιά. Μέχρι που κατάλαβα πως το έτερον ήμισυ είχε ανάψει όσα κεριά είχε βρει στο ντουλάπι. Μαζί και κάποιες λαμπάδες από το Πάσχα. Αυτές που κρατάμε για ώρα ανάγκης.
«Τι γίνεται εδώ;» ρώτησα. Εκείνος χαμογέλασε ύποπτα.
Για μια στιγμή πάγωσα. Δεν ήξερα αν ετοιμαζόταν για μια ρομαντική βραδιά ή για το πρώτο μου επεισόδιο στο «Φως στο τούνελ».
«Κλείσε την πόρτα κι έλα!» με πρόσταξε. Για κλάσματα δευτερολέπτου μου πέρασε από το μυαλό να γυρίσω στην κρεβατοκάμαρα και να βουτήξω τον σκύλο αγκαλιά. Τι θα μπορούσε να κάνει τότε;
Γρήγορα συνήλθα και σκέφτηκα να του δώσω μια ευκαιρία. Τόσο κόπο είχε κάνει για να ξεθάψει όλα αυτά τα κεριά. Οπότε προχώρησα προς το μέρος του. Έκλεισα τα μάτια. Τουλάχιστον να μην βλέπω τις λαμπάδες να καίνε γύρω μου.
«Δεν σβήνεις κανένα κερί; Λιώνω…»
«Μην μιλάς…» μουρμούρισε. Εγώ όμως άλλα σκεφτόμουν. Να μην μιλήσω ή να φωνάξω την πυροσβεστική;
Ξαφνικά, μια γνώριμη φωνή ακούστηκε μέσα στην ησυχία. Αναστέναξα βαριά και του ψιθύρισα συνωμοτικά.
«Άκουσες το παιδί να μιλάει;»
«Ποιο παιδί;» απάντησε βεβιασμένα.
Προφανώς και είχε καταφέρει να αδειάσει το μυαλό του από τα πάντα.
«Το δικό μας, το μεγάλο!» του εξήγησα.
Για λίγο ούτε που ανασαίναμε.
«Ιδέα σου είναι», είπε κοφτά. Όμως, εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένα ξύσιμο στην πόρτα του διαδρόμου.
«Κάποιος είναι εδώ!» ψιθύρισα και τέντωσα τα αυτιά μου για να ακούσω καλύτερα. Ο άντρας μου πάγωσε για λίγο και αφουγκράστηκε. Ύστερα έκανε πως δεν άκουσε τίποτα.
«Τριάντα δευτερόλεπτα ακόμη…» επέμεινε.
Τον κοίταξα. Με κοίταξε κι εκείνος. Η πόρτα άρχισε να τρίζει.
Είχαμε φτάσει στο σημείο να χρονομετρούμε και το πάθος μας. Τριάντα δευτερόλεπτα για εκείνον, τριάντα λεπτά για μένα για να συνέλθω. Και φυσικά, μόλις τρία δευτερόλεπτα για να ανοίξει η πόρτα και να εμφανιστεί το παιδί. Μαζί με τον σκύλο.
Κι έτσι, το πάθος έσβησε μαζί με τα ρεσώ. Από τότε, το μόνο πράγμα που ανάβει με συνέπεια στο σπίτι είναι ο θερμοσίφωνας.