Το ξυπνητήρι ξεκινάει τη δουλειά του. Απλώνω χέρι, πατάω αναβολή, γυρίζω πλευρό.
Και να σκεφτείς πως χθες μου υποσχέθηκα ότι σήμερα θα σηκωνόμουν νωρίς. Ξημέρωμα.
Για να βρω τον εαυτό μου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ποιος τον βρίσκει τόσο πρωί;
Εκτός κι αν ήθελα να πάω για ψάρεμα ή για τρέξιμο. Ξημέρωμα και αυτογνωσία; Με τίποτα.
«Λίγο ακόμη και σηκώνομαι…» ψιθυρίζω στο ρολόι μπας και συγκινηθεί. Εκείνο, βέβαια, αδιάφορο.
Ώσπου ανοίγω τα μάτια και βλέπω με φρίκη την ώρα. Έξι και μισή!
Τινάζομαι σαν ελατήριο και πάω στο μπάνιο. Ρίχνω γρήγορα νερό στο πρόσωπό μου. Τρέχω στην κουζίνα να φτιάξω καφέ.
Βάζω το μπρίκι να ζεσταθεί και το βλέμμα μου πέφτει στον νεροχύτη. Θα ορκιζόμουν πως χθες το βράδυ ήταν άδειος. Ξεκινάω το πλύσιμο με μηχανικές κινήσεις.
Τρίβω, πλένω και λοξοκοιτάζω το μπρίκι δεξιά μου. Έχω ακόμη λίγα λεπτά, σκέφτομαι. Κι εκεί μου έρχεται σφήνα αυτό που ξέχασα. Τα τοστ των παιδιών για το σχολείο.
Παρατάω τα άπλυτα και ανοίγω το ψυγείο. Με μια κίνηση, βγάζω τυρί, γαλοπούλα, ψωμί και μαγιονέζα. Ένα μάτι στο μπρίκι που σιγοβράζει, το άλλο στο ρολόι.
Η ώρα έχει πάει επτά παρά δέκα. Έχω δεκαπέντε λεπτά για να φτιάξω τοστ, να πιω καφέ, να βαφτώ και να ντυθώ. Και το μαλλί; Πονεμένη ιστορία.
Ξαφνικά, ο καφές ξεχειλίζει. Ακροβατώ στις μύτες των ποδιών μου σαν μπαλαρίνα. Απωθημένο από τα παιδικά μου χρόνια. Προλαβαίνω και τον σηκώνω στον αέρα την τελευταία στιγμή.
Τουλάχιστον κατάφερα να σώσω την κεραμική εστία.
Τα μάτια μου καρφώνονται στο ρολόι. Επτά και δέκα. Ζήτημα να ήπια μια γουλιά καφέ.
Σήμερα δεν είναι η μέρα μου. Παρατάω το φλιτζάνι και φεύγω για το μπάνιο. Βάψιμο, χτένισμα και βούρτσισμα δοντιών ταυτόχρονα.
Άλλη μια ματιά στην ώρα. Τέλος χρόνου! Με την οδοντόβουρτσα στο στόμα, τρέχω στο παιδικό δωμάτιο με κινήσεις που θα ζήλευε και ο καλύτερος κασκαντέρ.
Ανοίγω το παντζούρι απότομα. Το φως πέφτει απειλητικά πάνω τους. Το κόλπο πιάνει. Η γκρίνια ξεκινά. Σαν να τους έβαλα ξυπνητήρι στον εγκέφαλο. Κι ύστερα, γυρνάνε πλευρό αδιάφορα.
«Ξυπνήθτε…» φωνάζω και μερικοί αφροί πετάγονται από το στόμα μου. Αν με έβλεπε κάποιος τώρα, θα με έτρεχε στα επείγοντα. Πιθανή διάγνωση; Κρίση επιληψίας.
«Τι έχεις στο στόμα σου;» ρωτάει απορημένο το ένα μου βλαστάρι.
Επιστρέφω στο μπάνιο. Φτύνω με μανία τους αφρούς και τρέχω να ντυθώ. Στις μύτες των ποδιών μου, μην ξυπνήσει κι ο άντρας μου. Δεν σηκώνει το μπάνιο τετραμελή παρέλαση πρωί-πρωί.
Αρπάζω τα ρούχα που έχω ακουμπήσει στο κομοδίνο.
Ντύνομαι κι αρχίζω να πηγαινοέρχομαι αθόρυβα ανάμεσα στα δωμάτια.
Με την άκρη του ματιού μου βλέπω τα παιδιά να ετοιμάζονται με ρυθμούς βραδύποδα.
Νιώθω τις τρίχες μου να σηκώνονται όρθιες. Προσπαθώ να μιλήσω ήρεμα.
«Η ώρα περνάει και θα πρέπει να φύγετε για το σχολείο. Εγώ σε δέκα λεπτά θα έχω εξαφανιστεί…» τους λέω όσο πιο ήρεμα μπορώ. Το μάτι μου αρχίζει να τρεμοπαίζει. Το νιώθω…
Φοράω παπούτσια και ξεκινώ την επιθεώρηση. Οι τσάντες τους; Άδειες.
«Δεν έχετε βάλει τα βιβλία σας μέσα;» φωνάζω και οι φλέβες στον λαιμό μου αρχίζουν να πετάγονται. Απάντηση καμία. Μόνο κάτι μουγκρητά.
Και τότε συνειδητοποιώ με τρόμο πως είναι Δευτέρα! Όχι μια απλή. Δευτέρα με σχολείο, δουλειά και ιδιαίτερα. Το μεσημέρι έρχεται η καθηγήτρια και το παιδικό δωμάτιο θυμίζει μέρες πολέμου.
Ακροβατώ πάνω στα τακούνια κι αρχίζω να στρώνω κρεβάτια και να μαζεύω κάλτσες απ’ το πάτωμα. Γυρίζω το κεφάλι μου στο γραφείο τους. Μερικά βιβλία χάσκουν ορθάνοιχτα.
Τουλάχιστον διάβασαν, λέω στον εαυτό μου για παρηγοριά.
Τα κλείνω με μια κίνηση και τα χώνω στα συρτάρια.
Κοιτάζω το ρολόι. Είμαι εκτός προγράμματος κατά δέκα λεπτά. Δίνω τις τελευταίες οδηγίες, αρπάζω τσάντα, καφέ και… σκουπίδια. Αυτά που ξέχασαν όλοι χθες το βράδυ.
Κατεβαίνω τις σκάλες τρέχοντας.
Βάζω μπρος τη μηχανή του αυτοκινήτου και παίρνω άλλη μια ανάσα. Η ώρα είναι οκτώ παρά δέκα.
Με λίγη τύχη και χωρίς πολλή κίνηση, θα είμαι στη δουλειά μέχρι τις οκτώμισι.
Βάζω πρώτη και ξεκινάω. Ο ήλιος έχει πλέον ανέβει για τα καλά στον ουρανό. Μία νέα βδομάδα έχει ξεκινήσει.
Δίνω ξανά μια καινούρια υπόσχεση. Για αύριο. Λίγος χρόνος περισσότερος. Για μένα.
Θεού θέλοντος και τέκνων, φυσικά.